De zorg is niet toekomstbestendig

De manier waarop onze zorg nu is ingericht is niet toekomstbestendig. Dat besef kreeg voor mij nog meer betekenis toen ik het artikel las van corporate antropoloog Jitske Kramer, over de noodzaak van samenwerking tussen reguliere en complementaire zorg. Een artikel dat ik onderaan deze blog heb toegevoegd omdat het zo goed samenvat wat ik zelf in de praktijk ervaar.

Als we doorgaan zoals nu, lopen we vast. Tekorten, vergrijzing en oplopende kosten drukken zwaar op het systeem. Jitske Kramer zegt dat een toekomstbestendige zorg begint bij een cultuurverandering.

Minder eilandjes, meer samenwerking. Minder focus op ziekte, meer aandacht voor gezondheid. En meer ruimte voor complementaire zorg binnen de reguliere gezondheidszorg en verzekeraars.

Toch wordt complementaire zorg nog vaak terzijde geschoven, alsof het geen waarde zou hebben.

In de praktijk merk ik dat dit vooral voortkomt uit onbekendheid met wat wij precies doen en hoe het juist een waardevolle aanvulling kan zijn. Lees ook mijn blog ‘Steeds meer mensen ervaren de kracht van complementaire zorg en de cijfers laten zien waarom’.

Zelf heb ik een driejarige HBO-opleiding tot psychosomatisch kinesioloog afgerond en inmiddels vele cliënten begeleid die binnen de reguliere zorg niet verder kwamen. Kinesiologie is geen trucje, maar een methodiek die kennis, ervaring en verdieping vraagt. En bovenal: luisteren naar het verhaal van het lichaam.

Misschien geldt hier wel ‘onbekend maakt onbemind’. Toch verdienen complementaire methoden erkenning. Want iedere dag ervaren cliënten hoe waardevol het kan zijn om op een andere manier naar hun gezondheid en welzijn te kijken, ook al wordt dit nog maar beperkt ondersteund door verzekeraars.

Wat mij in het verhaal van Jitske raakt, is dat het niet alleen over structuren gaat, maar over mensen. Over de moed om samen te werken, om het verhaal van de ander te leren kennen en te zien waar je elkaar kunt aanvullen.

Ikzelf zoek juist die samenwerking met andere zorgverleners zoals huisartsen, fysiotherapeuten en psychologen en sta open voor multidisciplinaire zorg. In mijn blog ‘Samenwerking tussen reguliere zorg en complementaire zorg voor het beste resultaat’ vertel ik hoe deze samenwerking in de praktijk vorm kan krijgen. Kinesiologie geeft een stem aan het lichaam en laat zien wat iemand nodig heeft om weer balans en welzijn te vinden. Niet het protocol, maar de mens staat centraal.

Jitske gebruikt de beeldspraak van fakkels samenbrengen tot één kampvuur. Ik geloof dat complementaire zorg een belangrijke fakkel is die we bij het grote kampvuur van de gezondheidszorg mogen brengen. Samen met reguliere zorgverleners, niet ertegenover.

Want uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel: mensen helpen om gezonder, sterker en meer in balans te leven.

Het raakt me dat dit in onze cultuur vaak nog onvoldoende wordt erkend. Toch geloof ik dat we juist nu die verandering nodig hebben.

Meer lezen over dit onderwerp? Kijk ook eens naar ‘Ziekteverzuim vaak geen medisch probleem, wel een serieus signaal’ en ‘Bezield leven op doktersrecept’.

⸻

🕯 Onderstaande publicatie van Jitske Kramer en Sanderijn Huberts verscheen eerder in het magazine van de RBCZ tijdens de Dag van de Complementaire Zorg.

Op de Dag van de complementaire zorg van de RBCZ sprak Jitske Kramer over de dynamiek tussen verschillende belevingswerelden binnen de zorg. Haar visie laat zien hoe samenwerking tussen complementaire en reguliere zorg toekomstbestendig kan worden.

Een cultuurverandering in de zorg vraagt niet alleen nieuwe systemen, maar ook de bereidheid om te luisteren, samen te werken en te transformeren

Zoals ieder kampvuur begint met het delen van één vlam, begint ook samenwerking in de zorg met elkaar werkelijk zien en luisteren

Een oproep om samen te werken vanuit verbinding en openheid. De fakkel als symbool voor integratie binnen de zorg